Media
Hieronder het interview met mij in het TV programma het Zesde zintuig!



Hieronder een aantal artikelen die over mij/door mij geschreven zijn.






www.vrouw.nl

Vanaf donderdag 28 februari kunnen we wederom kijken naar het programma 'Het Zesde Zintuig'. Deze keer uitgezonden door RTL4. In de serie wordt gezocht naar de beste paranormaal begaafde Nederlander van 2008. Na het screenen van honderden mensen, zijn de beste zestien 'telepathische talenten' geselecteerd om in acht afleveringen een spannende strijd met elkaar aan te gaan. Vrouw.nl ging alvast kijken wat 'Het Zesde Zintuig' dit seizoen gaat brengen.
Beau Het zesde zintuig

Het Zesde Zintuig wordt gepresenteerd door Beau van Erven Dorens en dat is een schot in de roos. Beau heeft humor en is behoorlijk sceptisch, wat het programma leuk en luchtig maakt.

Beau van Erven Dorens
Dat Beau niet zo veel met het paranormale heeft, moge duidelijk zijn. Toch is ook Beau soms verbaasd over de resultaten van de deelnemers. Beau: "Ik heb niks met zweverigheid, daar kan ik niks mee. Bij mij is het eerst zien en dan geloven. Die paragnosten zien continu geesten, ze praten met bomen, beesten en weet ik veel wat ze allemaal meemaken! Maar ik heb wel gezien dat sommige deelnemers hele bijzondere dingen doen en dat vind ik wel vreemd. Toch blijf ik erg nuchter en daarom doe ik dit programma ook, ik wil wel zien wat ze kunnen!"

Het Zesde Zintuig.
Tijdens het bekijken van de pilot zien we deelneemster Monique in een groot donker fort in IJmuiden, ze moet op haar gevoel iemand zoeken. Monique: "Ik ruik zeep, ja, ik weet het zeker, ik ruik zeep." Beau: "Is het niet mijn olielamp?" waarna hij met een overdreven gebaar aan zijn oksels ruikt. Kandidaat Monique weet vervolgens in een keer de man te vinden.

Kandidaat Monique
Monique komt zacht en dromerig over. Het lijkt of ze zo 'door ons heen' kan kijken, Monique: "Ik ben helderruikend, heldervoelend en helderziend. Als ik bijvoorbeeld een doosje krijg met spulletjes van iemand die overleden is, dan komen er gelijk beelden in mij op en zie ik dat heel gedetailleerd. Ik ben erg tevreden met deze eerste uitzending. Het is zo mooi wat je ziet, ik krijg er kippenvel van!" Monique had het gevoel dat ze mee moest doen: "Iets in mij zei: je moet het gewoon doen. Kijk, je weet niet wat je te wachten staat, je wordt gewoon ergens naar toe gebracht en dan krijg je een opdracht, dus je kan je niet voorbereiden. In dat fort in IJmuiden voelde ik allemaal energieën en dat vond ik wel spooky, ik was blij toen we weggingen!"

 Tekst: Aviola van Driel - Foto's: Marlies Sienotmonique het zesde zintuig




Artikel babyboom
Verwerken tussen hemel en aarde..
Geschreven door Quintus & Anoeska   
donderdag 18 september 2008
Na de lastige periode die we gehad hebben rondom de miskraam zijn we er even tussenuit gegaan: Even zon, strand en helemaal niets. Dat heeft ons goed gedaan!

In deze blog willen we meer vertellen over de manier waarop we met de verwerking van ons verlies zijn omgegaan.

Allereerst hebben we ervoor gekozen om ons kindje te begraven. Dat hebben we de dag na de miskraam gedaan. We hadden een prachtig plekje in de natuur bedacht: uitkijkend over weidse vlakten waar de herten grazen en beschut door de bossen.

Quintus groef een kuiltje en daar hebben we het kindje in een mooi doosje begraven. Beiden waren we geëmotioneerd. Eenmaal thuis was Quintus heel onrustig. Hij had het gevoel dat hij voor het kindje wilde zorgen en dat hij het zo maar onbeheerd had achtergelaten in de natuur. Ook Anoeska had haar twijfels gekregen. Na thuiskomst had iemand zojuist op ons weblog gereageerd en zij schreef dat zij hun kindje in de tuin hadden begraven, omdat het dan dichtbij hen was. Na veel emoties besloten we om 's avonds terug te gaan, het doosje op te graven en het kindje toch in de tuin een laatste plekje te geven.

Toen we op de plek aankwamen scheen de goudgele avondzon, herten graasden in de verte en het licht van de zon en de statige bomen leken wel engelen die de wacht hielden. Beiden waren we overtuigd dat dit gewoon de plek moest zijn. Anoeska zei: "Lief kindje, we laten je lichaampje hier, maar als je wilt mag je zieltje met ons mee en altijd bij ons komen". Anoeska ervaarde toen een diepe vreugde en liefde, die niet van haarzelf afkomstig waren. 

We bleven met vele vragen achter. De belangrijkste was: "Waarom is dit kindje/deze ziel niet bij ons geboren?" Anoeska stelde voor een medium te bellen.

Toen we belden zei een vriendelijke mevrouw dat het om een baby ging en dat ze het getal "4" door kreeg. Dat betekende voor haar dat het overlijden minder dan vier weken geleden was en dat ze in die periode de ziel met rust wilde laten. Wel kregen we de opdracht om iedere avond twee kaarsjes te branden bij de echo-foto van het kindje. Dat hebben we dus gedaan.

De mevrouw bleek Monique van der Vaart te zijn. Ze bleek enige bekendheid te genieten, omdat ze opzienbarende dingen had gedaan in het televisieprogramma "het zesde zintuig".
 
Vandaag zijn we naar haar toe gegaan en hebben een lange sessie gehad. De vragen die we hadden zijn op bijzondere wijze beantwoord. Natuurlijk hadden we zelf veel nagedacht en gepraat  over de miskraam, anders zou de boodschap van Monique misschien wel schokkend geweest zijn. Monique bleek veel dingen te zien die ze absoluut niet van ons wist of anderszins kon weten. Het was troostrijk, confronterend en soms hoogst verrassend.

Het bezoek aan Monique heeft ons geïnspireerd en veel inzichten gegeven. Hoewel we zelf aanvankelijk aarzeling voelden om dit te doen zijn we heel blij dat we deze weg gekozen hebben. Ons kindje heeft het goed en over haar wordt op een bijzondere manier gewaakt.



Artikel in vrouw.nl
Mijn eigen wijze...

Geplaatst op dinsdag 9 september 2008 - 07:33


Geregeld word ik aangesproken op straat door mensen die vragen: "Ben jij van het zesde zintuig?" Waarop ik dan altijd antwoord: "Ja dat klopt, hoe vond je het?" Heel vaak krijg ik dan gelijk te horen: "Heel bijzonder hoor en dat je dat dan zo weet." Vaak leidt het gesprek ertoe dat ik mensen een visitekaartje geef. Heel af en toe mag ik een kleine mededeling van boven meegeven die op dat moment van toepassing is. Prachtig vind ik dat!

Monique van der vaart
 
Wat mij opvalt is dat veel mensen het verschil tussen spiritueel en paranormaal zijn niet weten. Spiritualiteit is in mijn belevenis een persoonlijke innerlijke ervaring en een manier van leven die bij je past. Paranormaal zijn is een gave waarmee je geboren bent, die je later kan finetunen.

Wat maakt het ook uit! Het is leuk om te horen als mensen zeggen dat ze dromen hebben die uitkomen en dus heel 'spiritueel' zijn. Ieder zijn beleving! Dat is voor mij ook een vorm van spiritualiteit. Laat een iedereen doen waar ze zich prettig bij voelen. Voor mij betekent spiritualiteit, dat ik let op wat ik doe. Waar voel ik me goed bij zodat mijn geest en lichaam één zijn. Ik geniet van de natuur, voornamelijk van de zee. De zee is onderhevig aan allerlei veranderingen, nooit hetzelfde. Net zoals het leven. Go with the flow dan ben ik flexibel in iedere situatie.

Tuurlijk zijn er weleens dagen dat alles heerlijk voelt totdat...Er een monster in een auto hard scheurend door ons vijf kilometerzone-straatje heen dendert. Het liefst zou ik dan een skippybal op zijn autoruit gooien zodat hij weet dat dit geen circuit is, maar een kindvriendelijke wijk. 'Tja, waar blijf je dan met je spiritualiteit van der Vaart?', vraag ik me dan af. Gelukkig kan ik relativeren: een aantal keer goed in en uit ademen en ik stap rustig op degene af die denkt dat hij een reïncarnatie van Nicky Lauda is. Rustig vraag ik dan hoeveelste hij is geworden bij de laatste granprix en lach vriendelijk. Daarna vraag ik of het een volgende keer een klein beetje rustiger kan omdat er kleine kindertjes rondfietsen. Het is een kwestie van benaderen.

Spiritualiteit heeft in mijn ogen ook te maken met hoe je zelf benaderd wilt worden. Met humor kom je een heel eind. Het heeft een tijd geduurd voordat ik wilde inzien wie ik was, wat ik wilde en wie ik wilde zijn. Het 'uit de paranormale school klappen', heeft een stevige voet in aarde gezet in mijn ontwikkeling naar een eigen 'Ik'. Van jongs af aan voelde ik me al anders dan andere kinderen. Ik was overgevoelig voor de trilling in de lucht met betrekking tot stemmingen. ’s Nachts stond ik vaak met mijn handen over de ramen heen en weer te wrijven, met mensen te praten die er volgens mijn moeder niet waren. Mettertijd is die 'paranormale' gave steeds sterker geworden, maar ik heb er nooit mee te koop gelopen. Uit angst om voor gek te worden verklaard, heb ik zo nu en dan mensen tussen neus en lippen door boodschappen meegegeven. Het viel dus niet op, maar later bleek de waarschuwing of boodschap wel degelijk invloed te hebben gehad.

Nog steeds leer ik iedere dag meer op paranormaal gebied. Door in gesprek met mezelf te gaan, leer ik beter met situaties om te gaan. Ik mediteer en maak mijn hoofd leeg zodat ik niet word afgeleid. Als ik opsta kom ik rustig 'op aarde' zoals ik dat noem. Daarna open ik mijn slaapkamerraam, adem de buitenlucht in en voel ik wat voor een dag het wordt. Met een mix van spiritualiteit en mijn paranormale gave heb ik het gevoel dat ik leef en geniet van alle momenten die op mijn pad komen en mijn leven mogen verrijken.

In het voorjaar van 2009 ga ik samen met Henk Jan Akse workshops geven op het gebied van meditatie, intuïtieve ontwikkeling en spiritualiteit. De ontwikkeling en het vinden van een perfecte locatie is in volle gang. Ik weet zeker dat deze workshop een succes wordt waarin je door middel van oefeningen, uitleg en meditatie dichter bij jezelf komt.